Kiedy na początku IV tysiąclecia przed naszą erą (bo na ten okres datowane jest opracowanie najstarszego na Bliskim Wschodzie systemu zapisu znaków), pojawiło się pismo klinowe – nikt nie przypuszczał, że będzie ono miało tak ogromny wpływ na historyczny i kulturalny rozwój świata. Owszem, początkowo sumeryjskie pismo klinowe miało charakter jedynie obrazkowy – ot, jak dzisiejsze książki dla dzieci - każdy ze znaków miał podstawowe znaczenie, do którego dochodziło znaczenie poboczne. Z czasem jednak, system ewoluował i przekształcił się w system ideograficzno - zgłoskowy, a następnie – w iście przełomowy zapis kreskowy.
Wspomniane pismo ideograficzne (oparte na ideogramach) było systemem bazującym na znakach symbolizujących idee i abstrakcyjne pojęcia, pomocne w zapisywaniu niemożliwych do uwiecznienia za pomocą jedynie obrazków - bardziej skomplikowanych form. Rozwój pisma idiograficznego dał początek powstaniu nowych znaków, z których część miała nawet po kilkaset wariantów znaczeniowych. Cóż, w związku z tym, że trudno było za epoki Sumerów o dobry kurs szybkiego czytania – chaotyczny i nierzadko niezrozumiały (a na pewno już – obfitujący w mnogość różnych, często niewłaściwych interpretacji) zapis, zaczęto uzupełniać o elementy fonetyczne. Istniejące początkowo jako mieszane, ideograficzno - fonetyczne właśnie pismo – było bliskie doskonałości. Okazało się wtedy, ze zapis fonetyczny jest na tyle utylitarny, że nie potrzebuje towarzystwa znaków obrazkowych. Tym sposobem, sumeryjski zapis stał się bezpośrednim protoplastą systemów opartych jedynie na alfabetycznej interpretacji dźwięków fonicznych.
Pismo fonetyczne opiera się właśnie na graficznym zapisie dźwięków. Najbardziej rozpowszechnione jest w tym wypadku pismo głoskowe - czyli powszechnie znany ze współczesnych książek alfabet - którego symbole oznaczają poszczególne samogłoski i spółgłoski. Ten system, ułożonych w umownej kolejności znaków - czerpał bezpośrednio z zapisów fenickich. To właśnie starożytni Fenicjanie, podróżujący około 1300 roku przed naszą erą między innymi do Egiptu, w oparciu o pismo hieroglificzne i klinowe – stworzyli własny, przełomowy zapis. Pismo fenickie składało się z 22 znaków fonetycznych, z których budowano poszczególne słowa. Te z kolei – oddzielano kreską, czyli dobrze wszystkim znaną pauzą. Pismo Fenicjan dało początek hebrajskiemu i arabskiemu zapisowi, na których – bazowały kolejne systemy.
Polski alfabet jest natomiast efektem przekształceń języka łacińskiego, które dokonały się na przełomie XIII i XIV wieku. Zmora wszystkich uczniów i dyslektyków, czyli rodzima ortografia – określona została w dwa wieku później.
